Stoelengevecht

Het is de laatste weken niet meer zo gezellig in mijn groep 3/4. Waar ik aan het begin van dit jaar nog een grote mond had over dat ik het hele jaar door werk aan relatie en groepsgevoel, en dat ik het raar vond dat er leerkrachten zijn die dat alleen aan het begin van het schooljaar doen, zit ik nu zelf muurvast. Een groepje van 5 meiden maakt constant ruzie over wie wel en niet mee mag doen, twee andere draken overtreden de regels alsof ze ze zelf mogen bedenken, de temperamentvolle jongens vechten regelmatig met elkaar tijdens het buiten spelen en nog een paar anderen denken dat alle spullen in de klas van hen zijn. Er zijn heel wat tranen gevloeid en sommige kinderen voelen zich heel onveilig. Geen lekkere basis om te leren natuurlijk.

Er zijn al verschillende dingen geprobeerd om de sfeer te verbeteren. Ik heb eindeloos gepraat met het groepje meisjes om ze te leren hoe ze zelf een conflict op kunnen lossen. Ik heb de (ongeschreven) regels weer op scherp gezet. Ik heb met ouders gesproken en ik ben zelfs zowaar boos geworden. Het hielp allemaal maar even. Dat er iets anders moet gebeuren is zeker, maar wat? Dat heb ik nergens kunnen vinden tijdens het schrijven van mijn scriptie.

‘Ik ben een beetje uitgepraat met jullie’ spreek ik mijn klas streng toe op vrijdagochtend. ‘Jullie weten dat ik jullie overal mee wil helpen, maar als jullie je er toch niks van aan trekken gaan we het vandaag eens even heel anders aanpakken.’ 27 schuldbewuste gezichtjes kijken mijn kant op. Ik stuur een helft van de klas naar de gang waar ze moeten wachten op instructies en de andere helft blijft in de klas. Ze krijgen allebei een opdracht. Team 1: jullie zorgen ervoor dat alle stoelen van de klas in de spelhoek komen te staan. Team 2: jullie zorgen ervoor dat alle stoelen van de klas in de hoek bij het bord komen te staan. Succes hé, ik bemoei me nergens mee. (Ja, dit was ook een les voor de juf)

Vanzelfsprekend barst de hel al vrij snel los. De twee teams staan lijnrecht tegenover elkaar in wat ze willen. Er worden stoelen van elkaar ‘gestolen’, sommige kinderen schreeuwen tegen elkaar en anderen trekken zich terug. Er wordt geduwd en getrokken. De twee draken klappen nog net niet uit elkaar van woede. Ik kijk toe en observeer. Het ziet eruit alsof twee apenrotsen ruzie hebben en de alpha mannetjes elkaar te lijf gaan in een gevecht om leven en dood. Net voordat er echt bloed vloeit leg ik de opdracht stil en laat ik de kinderen bij elkaar zitten om af te koelen.

Nu begint het grote leren; het gesprek. Wat gebeurde er? Wat deden jullie? Wat deed je zelf? Wat dit de goede manier? ‘Ik was heel boos’ zegt Stef ‘want Vik kwam de stoelen bij ons pikken en dat mag niet!’ Vik reageert ‘Wij moesten die stoelen daar zetten van de juf! En jij duwt mij! En toen werd ik boos!’ ‘Oh’ zegt Stef droogjes ‘dat wist ik toch niet…’ Belle probeert te helpen ‘Ja, want ik zei dat wij de stoelen ergens anders neer moesten zetten, maar niemand luisterde naar mij.’ Wat hadden jullie kunnen doen om deze mega klassenruzie te voorkomen?’ vraag ik. Alle vingers vliegen de lucht in. Mijn oog valt op Quido, die in een hoekje zichzelf in de foetushouding heeft gevouwen. ‘Ik had kunnen vragen waarom het andere team de stoelen wilde hebben, dan was ik misschien niet zo boos geworden’. Hatseflats, hier heddet. Punt gemaakt. Nu weekend.

vacant brown wooden chair at stadium
Foto: Unsplash
Bron: ‘niet denken maar doen’ is afkomstig uit de kanjertraining.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s