Aanstel gerust

De laatste schooldag voor de kerstvakantie. Pyjama-dag in de klas, en dat is maar goed ook. Ik ben op. De kinderen zijn op. Mijn collega’s zijn op. Zelfs de klassenknuffel ligt onderuitgezakt op de vensterbank. De kerstviering van gisterenavond (en de loeizware 9 weken daarvoor) zullen ongetwijfeld niet echt helpend zijn geweest voor het huidige energielevel, maar het wij-gevoel is groots en voelbaar in elke vezel van mijn vermoeide lichaam.

We sluiten de schooldag af met een chill-sessie. Liggend in de klas tussen kussens en knuffels, een foute kerstfilm aan en ontspannen maar. Tijdens de film komt Senna naar me toe geschuifeld, in haar roze badjas met haar duim in haar mond. ‘Juf, ik vind het spannend’ zegt ze zacht. ‘Wat vind je dan spannend?’ vraag ik. Ze wijst naar het digibord waar de film op draait. Ik kijk naar het bord en dan naar de andere kinderen die allemaal opgaan in de film. Vrediger en schattiger dan dit wordt het niet. ‘Wat zou je dan willen?’ vraag ik aan haar. Ze haalt haar schouders op. Ik stel voor dat ze op iets verder van het bord gaat zitten op een stoeltje. Dan is het vast minder spannend. Dat doet ze.

5 minuten later staat ze weer aan mijn bureau. ‘Ik wil écht niet kijken’ zegt ze met een zielig stemmetje. Mijn vermoeidheid en het feit dat Senna wel vaker dingen niet wil doen, zorgen ervoor dat ik geïrriteerd raak. ‘Senna, de film is niet eng. Ik wil dat je gewoon gaat kijken, net als iedereen. Kom op.’ Langzaam en mopperend schuifelt ze weer naar haar stoel terwijl ze mij verwijtend aankijkt. Mijn reactie strookt totaal niet met mijn voornemen dat ik kinderen altijd serieus wil nemen als zij hun gevoel uiten. Mijn overtuiging is dat kinderen prima in staat zijn om (met een beetje hulp) een oplossing te vinden die passend is voor iedereen. Maar deze keer lukt het me niet. Ik vind dat ze zich aanstelt.

Voor de derde keer komt Senna naar me toe met de boodschap dat ze de film niet wil zien. Ik besluit mijn battle te choosen. ‘Je mag kiezen. Je gaat de film kijken of je komt aan tafel zitten met een kleurplaat’ stel ik voor. ‘Dat wil ik ook niet’ zegt ze. Ik kijk haar afwachtend aan terwijl ik haar stilzwijgend 7 seconde de tijd geef om zichzelf eervol te herstellen. Dit leerde ik ooit in een cursus over ongewenst gedrag. 7 seconde is lang, maar precies genoeg voor kinderen om hun reactie aan te passen. ‘Dan ga ik kleuren’ zegt Senna opeens vrolijk en ze gaat meteen aan de slag.

Dezelfde avond zit ik met mijn armen over elkaar vanaf de bank naar mijn vriend te staren. ‘Ik vind het helemaal niet leuk dat jij vanavond weggaat’ zeur ik tegen hem. Hij kijkt me stoïcijns aan.

1.. 2.. 3.. 4.. 5.. 6…

‘Oké, oké. Ik stel me aan.’

Foto: christmas chronicles (Netflix)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s