Het Mees Kees-effect

Sinds ik leerkracht ben, ben ik me heel erg bewust van de voorbeeldfunctie die deze taak met zich mee brengt. Dat is precies de reden dat ik pas na schooltijd stiekem cola drink en steevast iedere vrijdagmiddag een bak friet eet. Kinderen volgen uiteindelijk niet jouw advies, kinderen volgen jouw voorbeeld. Om die reden wil ik het volgende met jullie delen. Ik wil een voorbeeld zijn in mijn openheid. Maar ook deel ik dit omdat ik weet dat ik niet de enige starter ben die hiermee zit.

Vorig schooljaar trapte ik mijn onderwijscarrière af. Dat schooljaar bestond voornamelijk uit rennen, vliegen, brandjes blussen, tranen deppen, ouders geruststellen en vooral heel hard werken. Het lukte. De klas vond rust en continuïteit. De gedachte dat ik dat geen 40 jaar ging volhouden schoot soms wel door mijn hoofd, maar wuifde ik weg. Ik moest door. De kinderen hadden me nodig.

Met een vast contract in de spreekwoordelijke pocket en heel veel vertrouwen van alle betrokkenen startte ik dit jaar een nieuwe klas. Ik merkte al snel dat ik mijn draai niet kon vinden. Het Mees Kees-effect was uitgewerkt. Ik zag mezelf niet langer als die onbezonnen starter die de meest bizarre situaties tot een goed einde wist te brengen. In plaats daarvan kwam ik erachter dat er nog heel veel dingen zijn die ik nog ontzettend moeilijk vind. Ik verloor de controle. De klas was een puinhoop, mijn mailbox liep over, papierwerk stapelde zich op, ik zag de kinderen niet meer en verloor daarmee mijn bevlogenheid als juf. Het lukte me niet meer. Zelf kon ik hieruit maar één hele oneerlijke conclusie trekken; ik ben dus helemaal niet zo’n goede juf als ik dacht. Ik heb alles nu een keer gedaan, dan moet ik nu toch alles kunnen? Deze hoge verwachtingen hebben er mede voor gezorgd dat ik tijdelijk afstand nam van het lesgeven. Ook al deed dat pijn.

Het is ontroerend mooi om te zien hoe blij de kinderen zijn als ik op school ben. ‘Ben je nog ziek? Je ziet er niet ziek uit!’ roept Abel. ‘Maar wel moe hoor juf’ voegt Cyra eraan toe. Wanneer ik zie dat Pien zit de snikken achter haar werkje loop ik naar haar toe. Ze kruipt op mijn schoot en pakt me vast. ‘Ik wil wel in groep 3 zitten’ zegt ze ‘maar ik mis groep 2. Ik vind dit te moeilijk!’ Ze kijkt me met grote, wanhopige ogen aan. ‘Lieve Pien’ probeer ik haar gerust te stellen ‘je hoeft niet alle werkjes van groep 3 nu al te kunnen. Gun jezelf wat tijd. Je doet het al zo goed.’ Pien veegt haar tranen weg en iets in mij zegt dat ik net ontzettend tegen mezelf heb zitten praten.

Inmiddels gaat het weer beter met me. Ik geef heel voorzichtig weer een beetje les. Misschien heeft de echte Mees Kees ook zo zijn onzekerheden, net nadat de film is afgelopen. Ik doe het vanaf nu iets rustiger aan. Twee stappen vooruit, één terug. Net als de kinderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s