Onweer

De laatste weken van het schooljaar breken aan. Na de fruitpauze kijk ik de kring rond. Ik zie veelal vermoeide en bezwete gezichtjes. De warmte en de avondvierdaagse is niet bepaald bevorderlijk voor de gezellige sfeer in de klas. Net voordat ik de dag wil voortzetten komt Sanne tegen me aan staan. ‘Juf, het is zo donker buiten, en ik zag net bliksem’ huilt ze ‘ik ben heel bang van onweer!’

Ik vraag of ze naast me wil komen zitten. Ze knikt instemmend. Dan begint ook Floor hartstochtelijk te huilen. Zij komt aan de andere kant zitten. Ik probeer de meisjes te troosten terwijl ik naar buiten kijk en de donkere wolken voorbij zie komen. Ik doe wat ik meestal doe als kinderen bang of verdrietig zijn: er zijn en relativeren. ‘Ik begrijp dat jullie het spannend vinden hoor’ zeg ik ‘hier binnen zijn jullie veilig en gelukkig zijn we samen.’

‘Nou!’ roept Stefan opeens ‘Floor’s konijnen zijn wel dood want de bliksem heeft de konijnenkooi een keer geraakt!’ Ik kijk naar Floor en zie nu nog meer tranen. ‘Ja en de bliksem is ook een keer ingeslagen in het huis van onze buren toen ik 2 was’ vertelt Sanne snikkend. Dit helpt niet echt.

Ik besluit de dag voort te zetten in de hoop dat de onweersbui overwaait. ‘Ik heb een idee’ zeg ik ‘we pakken allemaal ons boek en gaan ons onder de tafels verstoppen voor het onweer terwijl we lekker lezen.’ 5 minuten later zitten de kinderen onder de tafels en kijk ik toe met de twee bange vriendinnen op mijn schoot. Al gauw merk ik dat het verstoppen niet zo’n goed idee was. De een na de ander begint te huilen en verschillende kinderen maken ruzie om een plekje. Ik bedenk me dat ik ook niet wil dat mijn klas leert zich te verstoppen voor hun angsten.

Buiten barst het nu echt los. Ik roep de kinderen terug in de kring. ‘Als kinderen bang of verdrietig zijn probeer ik er meestal voor te zorgen dat het opgelost wordt. Maar aan het onweer kan ik niks veranderen’ leg ik uit. De kinderen begrijpen het.

‘Wie weet er een leuke mop?’ De vraag floept mijn mond uit voor ik het door heb. Alle vingers vliegen de lucht in. Alle klassiekers komen voorbij; van Jantje bij de slager tot de worteltjestaart. Al snel liggen we allemaal in een deuk. ‘Nu moet ik ook huilen, maar dan van het lachen!’ zegt Roy.

Dan wordt het weer langzaam licht buiten en de buien waaien over. Een uitstekend lesje na-regen-komt-zonneschijn. Veel leerzamer dan lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s