Ondervraging

Perry is een jongen uit groep 4. Hij is enthousiast, slim, authentiek en bovenal ontzettend druk. De eerste weken dat ik zijn juf was waren een hel voor hem. Hij begreep niet meer wat nou de bedoeling was op school. Van zijn vorige juf mocht hij van alles wat hij van mij niet mag, andersom gaf ik hem ook kansen die hij voorheen misschien niet kreeg. Hij was vaak boos op me, en ik op hem. Ik ging steeds weer het gesprek met hem aan. Nooit eerder heb ik zoveel dingen ter discussie gesteld aan een 7 jarige jongen. Sommige klassenregels paste ik aan aan hem. Als Perry de regels niet begrijpt en kan hanteren, kan de rest van de klas het zeker niet, dacht ik.

Tijdens de leestijd loopt hij rondjes door de klas, terwijl hij om de drie tellen naar mij kijkt. ‘Kèèken of ze kèkt, en als ze kèkt nie kèèken’ zou mijn oma zeggen. Dit schooljaar heb ik hem al honderden keren aangesproken op het feit dat hij niet leest, en hij heeft alle honderden keren een andere reden gebruikt. Lang heb ik gedacht dat het te veel van hem vroeg. Dat hij de boekjes te moeilijk vond of zich niet kon concentreren door geluid van andere kinderen. Niets bleek minder waar. Hij bleek twee jaar voor te lopen op leesniveau en de rest van de Cito-scores schoten ook door het plafond. Uitdaging in lesstof was zo geregeld. Nu zijn gedrag nog…

‘Pssst, Perry!’ Ik roep hem bij me als ik zie dat hij zich weer eens verstopt heeft onder een tafel. ‘Weet je, ik heb me vanmorgen verslapen. Daardoor hangt het planbord nog niet goed. Kun jij dat even regelen?’ Hij begint te giechelen bij de gedachten dat ik me verslapen heb. Loopt naar het planbord, hangt de kaartjes goed, pakt een boek en gaat lezen. Ik knipoog naar hem. Dat kinderen negatief gedrag kunnen gaan vertonen als ze overvraagd worden op school was bij mij bekend. Maar het duurde even voor ik doorhad dat Perry juist ondervraagd werd. Sinds ik dat weet geef ik hem alleen nog maar feedback over proces; doorzetten, hulp vragen en voor jezelf kiezen. Steeds als ik zie dat hij zichzelf demotiveert vraag ik hem mij ergens mee te helpen. Soms schrijven we samen feedback voor de stagiair, soms gaat hij voetballen met groep 8, soms is hij hulpmeester van groep 3.

Sinds een paar weken wijkt hij opeens niet meer van mijn zijde, als een puppy aan de lijn. Hij zit op mijn schoot, hangt aan m’n nek en we dansen door de klas. ‘Ik weet niet hoe je het hebt gedaan, maar Perry zat in de vakantie te huilen omdat hij jou miste’ vertelt zijn vader tijdens het oudergesprek. Of dat nou de bedoeling is, weet ik niet. Maar voor Perry werkt het om hem meer te behandelen als vriend dan als leerling. Te lang probeerde ik hem vast te houden, terwijl hem loslaten juist de oplossing bleek te zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s