Elastiekje

Eens in de twee weken sta ik op maandag niet voor de klas. Het bestuur waar ik voor werk geeft mij als starter de kans me te professionaliseren. Terug naar school dus. Goed voor mij en goed voor de klas, zou je denken. Maar toch is niet iedereen hier even blij mee.

Afgelopen maandag trof ik na de dag dat ik afwezig was een uitgebluste invaller aan. We bespreken de dag en lachen om de momenten die zij vandaag met de kinderen had. ‘Met Stan had ik het wel zwaar’ geeft ze aan. Hij wilde niet luisteren en is weggelopen uit de klas. Tijd voor een gesprekje.

De dag erna vraag ik Stan om even bij me te komen. ‘Hoe ging het gisteren?’ vraag ik hem. Ik verwacht een goed-hoor-niks-aan-de-hand antwoord. ‘Niet fijn’ zegt hij stellig. Ik kijk hem vragend aan. ‘Oh, vertel…’ en hij begint. ‘Ja, van die juf mocht ik niet friemelen in de kring, en van jou wel! Van haar mocht ik met Lego spelen tijdens taal, dat mag van jou weer niet. Ze zat op een andere plek en deed hele andere dingen. Alles was anders!’ Stan is wederom een open boek, in zijn spreken maar ook in zijn doen en laten. Zijn gezicht verraadt de onrust die de situatie gisteren bij hem opriep. ‘Dus, die juf had andere regels?’ ‘JA!’ bevestigt hij.

‘Wacht!’ zeg ik net iets te enthousiast tegen hem. Ik loop naar mijn bureau en rommel in mijn la. Als ik terugkom bij zijn tafel, leg ik een elastiekje en een stukje touw neer. ‘Kijk hier eens goed naar, dan help ik ondertussen andere kinderen. Kom ik zo bij je terug.’ Stan begint te friemelen en zijn gedachten schieten zichtbaar alle kanten op.

Vijf minuten later zit ik weer naast hem, om uit te leggen wat ik hem wil leren. ‘Juf, een elastiekje rekt mee’ begint hij uit zichzelf ‘en een touwtje niet. Die blijft steeds even lang, hoe hard je ook trekt.’ ‘Dat komt omdat een elastiekje flexibel is’ vertel ik ‘niet alleen elastiekjes kunnen flexibel zijn, mensen en kinderen ook!’ Even valt het stil. Dan kijkt Stan me aan. ‘Gisteren was ik niet zo flexibel, want ik deed niet met de juf mee. Ik was een touwtje.’ geeft hij toe. ‘Dat geeft niet’ zeg ik ‘daar heb ik ook wel eens last van. Het gaat erom dat je weet wat je het liefst wil zijn. Een elastiekje of een touwtje?’ ‘Een elastiekje!’ roept hij ‘want daar kun je mee schieten!’

‘Lieve Stan, jij mag best een elastiekje zijn waar je mee kunt schieten. Als je maar terugschiet in je eigen vorm als de juf dat vraagt, welke juf het ook is.’

High five. Point made. Kinderen en code-taal. Beter wordt het niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s