Empat(h)imo

Lotte is verdrietig. Ik zie het meteen aan haar gezicht als ze als eerste de klas binnenkomt. ‘Iemand uit mijn familie heeft kanker’. Ze valt meteen met de deur in huis, nog voor ik haar heb gevraagd wat er aan de hand is. Ik twijfel even over wat ik ga zeggen ‘wat erg’ klinkt zo dramatisch. ‘Wat vervelend’ klinkt weer soft. ‘Ehh, dat is… erg vervelend’ zeg ik tegen haar. ‘Ik vind het fijn dat je dat tegen me vertelt. Wil je het alleen aan mij vertellen of ook aan de klas?’ 

Tien minuten later zit Lotte in de kring op mijn schoot met grote tranen van verdriet. ‘Mijn tante heeft borstkanker’ snikt ze. De klas is stil en kijkt haar meelevend aan. Op deze momenten houd ik van mijn lieve groep 3/4. Het ene moment zouden ze een klasgenoot kunnen slaan om een legoblokje, maar nu voel ik de empathie in elke vezel van mijn lichaam. ‘Ik begrijp wel dat je daar verdrietig om bent, Lotte. Jullie ook?’ De klas knikt. Ik voel aan alles dat er meer nodig is. Uitleg. Informatie. Verhalen. Duidelijkheid over wat er gaat gebeuren met de tante van Lotte. Ondertussen heb ik al heel wat dingen besproken met jonge kinderen. Over hoe je hoofd werkt, wat hoogbegaafd is, ADHD, de dood van je oma (of huisdier, want dat is bijna hetzelfde), de oneindigheid van het heelal, de diepte van de diepste zee. Maar kanker, nee. Daar heb ik me nooit aan gewaagd. 

‘Kennen jullie iemand die kanker heeft, of heeft gehad?’ vraag ik. Veel vingers gaan omhoog. Ik probeer Lotte het gevoel te geven dat ze niet alleen is. ‘Mijn opa, mijn moeder, mijn tante, mijn buurvrouw’ klinkt er uit de klas en natuurlijk de juf van school die iedereen kent. Ik krijg kippenvel als ik eraan denk dat mijn vader exact op dit moment in het ziekenhuis zit voor de eerste chemo van zijn beste vriend. Hoewel ik vaak heel open ben naar mijn leerlingen, houd ik dit toch voor me.

Als alle harten zijn gelucht beginnen we met de dag. Lotte houd ik hier en daar wat extra in de gaten. Al gauw merk ik dat dit zo’n druilerige maandag is. Veel huilbuien, valpartijen en woede aanvallen. Timo spant de kroon vandaag. Ik voer verschillende gesprekken met hem en laat hem zelfs vijf minuten langer binnen blijven. Dit doe ik echt alleen als ik niet meer weet wat ik anders moet. Ik heb ooit gelezen dat het bijna misdadig is om kinderen hun buitenspeelmoment af te pakken. Timo blijft de rest van de dag bijna onhandelbaar.

Even voor de bel gaat evalueren we de dag. Nu met twee huilende meisjes op mijn schoot. Kyra wil Lotte graag troosten. ‘Die kanker zeker?!’ vraagt ze. Lotte knikt. Ik kijk tussen de twee dames door terwijl ik aan Timo vraag wat hij van de dag vond. ‘Stom’ moppert hij ‘En opa heeft blaaskanker, en daarom mag ik hem twee maanden niet knuffelen! Dat is slecht voor kinderen’. Het kwartje valt. De bel gaat. Morgen speelt Timo gewoon weer de hele pauze buiten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s