De spannendste maandag van m’n leven

Ik sta voor een – voor mijn gevoel – immens groot gebouw, dat zich kenmerkt door de rode bakstenen waarvan het gemaakt is. Mijn benen zijn zwaar en ik voel m’n hart kloppen. Ik haal nog een keer diep adem en kijk op mijn telefoon. Zes minuten te laat. ‘Hoe krijg je dat toch altijd voor elkaar?’ Het stemmetje in mijn hoofd met denigrerende opmerkingen is er vandaag ook weer bij. Ik stap quasi zelfverzekerd over de drempel, van de school en van mijn toekomst. Vandaag is mijn eerste werkdag. Dit is een school waar ik over twintig jaar nog steeds zou willen werken, maar dan moet ik mezelf wel bewijzen.

In mijn gedachten zijn er al talloze boze mails van ouders binnengestroomd bij de directie. Met de vraag waarom ze er toch voor hebben gekozen zo’n jong en onervaren iemand voor de klas te zetten, terwijl er genoeg goede leerkrachten verlegen zitten om een baan. Ik wil het graag goed doen, maar weet ook dat ik nog veel te leren heb.

Als ik binnenkom word ik hartelijk ontvangen door een groepje thee-drinkende juffen. Ik ken ze nog niet, maar ik ben blij ze te zien. Dan loop ik de teamkamer in waar ik het lachende gezicht van mijn duo-collega zie. “Sorry dat ik zo laat ben” stotter ik “de weg was afgesloten en ehh…” Ze stelt me gerust. “Dat is niet erg hoor. We zijn nog niet compleet.” Een cappuccino en een stuk kersenvlaai later help ik met verhuizen, inrichten, sjouwen en zet ik een IKEA-kastje in elkaar. “Jij bent dus Tessa!” hoor ik voor de derde keer nadat ik me aan iemand heb voorgesteld. Mijn collega’s hebben me blijkbaar hoog zitten. Het team is hecht, maar ik ben meer dan welkom. Ze voelen mijn spanning aan en dat vind ik knap. Dan bedenk ik me dat zij dit al jarenlang doen met hun leerlingen, en dat ik dat straks ook ga doen met mijn leerlingen.

Opeens herinner ik me Boris, een leerling uit groep 4 die ik leerde kennen tijdens mijn afstudeerstage. Boris was een rebel en stak om het kwartier zijn middelvinger op naar alles en iedereen die voorbij kwam. Boos worden hielp niet. Ik ging naast hem zitten toen hij voor de zoveelste keer zijn tijd uitzat in de time-out hoek. “Zeg, Boris” zei ik rustig tegen hem. “Je bent zo slim. Je weet zelf zo goed wat wel en niet mag, maar toch zit je hier. Zo’n slimme jongen als jij ga ik niet uitleggen wat een middelvinger betekent. Ik vind je een fantastische jongen, maar misschien vergeet je dat zelf soms even.” Boris bleef Boris, maar de middelvingers werden niet meer mijn kant op gericht.

Ik weet nog niet hoe de eerste schooldag morgen gaat lopen maar één ding weet ik zeker. Ik ga er alles aan doen om mijn leerlingen van groep 3-4 te laten weten dat ik ze heel, héél hoog heb zitten.

 

michal-grosicki-221225.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s