Retourtje EHBO

Hakim is vervelend. Echt. Ik zeg (en vind) het niet snel, maar deze jongen zit zo vol met agressie en frustratie dat hij het functioneren van de hele klas beïnvloedt. Het functioneren van de hele school zelfs, aangezien de taalschool waar ik deze zomer werk maar drie klassen heeft. Hij slaat, schopt, schreeuwt, spuugt naar alles en iedereen. Hij doet het af als ‘spelen’ maar sommige kinderen zijn echt bang van hem. Ik heb het gevoel hem niet te kunnen helpen, hij is maar twee weken bij ons om zijn taalniveau te behouden. Ik kan niet anders dan de andere kinderen beschermen en Hakim laten weten dat geweld nooit een oplossing biedt, zonder hem af te wijzen. 

Om twee weken school af te sluiten, gaan we een dagje naar de speeltuin. Ik neem net  de laatste slok van m’n lauwe koffie uit een plastic bekertje als de twee jongste meisjes uit de groep in paniek aan komen rennen. “Juf! Juf! Hakim.. hij is ehh..” Ze kunnen niet in het Nederlands uitleggen wat er is gebeurd, maar aan de angst in de ogen van Nadine zie ik het. Het is mis met Hakim.

Mijn collega’s reageren snel en nemen Hakim mee. Het is inderdaad mis. Hij is met zijn been tegen de glijbaan geslingerd en schreeuwt het uit van de pijn. Het zekere voor het onzekere; Hakim moet naar het ziekenhuis en ik ben de enige die een auto heeft. Samen met mijn leidinggevende en alle subtiele behendigheid die ik in me heb, tillen we hem de auto in. We rijden naar de EHBO.

Hakim ligt op een brancard in de behandelkamer en kijkt ons hulpeloos aan. Daar ligt hij, zonder broek en zijn StarWars-sokken vol zand. Ik aai hem plagend over z’n hoofd. “Je doet het hartstikke goed, jongen.” Loze woorden, maar betere tekst had ik niet. “Hoe oud ben jij?” vraagt de dokter fel. “Negenenhalf” zegt hij dapper, maar hij kan z’n tranen niet bedwingen. Kwetsbaarder dan dit zal ik deze jongen niet meer zien. Zijn ouders zijn onderweg en uiteindelijk blijkt de schade mee te vallen. 

Een dag later verschijnt hij op school. Ik herken de agressieve jongen niet meer. Hij lacht vriendelijk naar me terwijl we hem in de lift tillen. Iedereen wil hem helpen. Kinderen tillen hem mee naar buiten omdat hij het speelkwartier echt niet mag missen. Alles lijkt zo anders dan vorige week, dan besef ik dat Hakim eindelijk gekregen heeft waar hij zo’n behoefte aan had. Liefde, aandacht, andere kinderen die om hem geven en een juf die niet van zijn zijde wijkt. Het lijkt zo simpel, maar blijkbaar was een ongeluk op de glijbaan nodig om hem te laten zien dat hij het waard is. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s