Feed-bag

Vanaf nu ga ik het helemaal anders doen, heb ik met mezelf afgesproken. Onder het genot van een juffen-mok met filterkoffie, bespreek ik mijn ontwikkeling als lerares met mijn stagebegeleider. Ik heb onderhand wel blaren van het steeds achter de feiten aan lopen. Ik wil zo’n lerares worden die alles keurig bijhoudt. Lijstjes maakt van hoe vaak welk kind wat heeft gedaan. Alle werkbladen netjes op de vensterbank heeft liggen, vòòr 8 uur ’s ochtends. Ik wil iemand zijn die een agenda heeft, zodat ik niet bij elke afspraak overhaast iets in m’n iPhone-notities hoef te tikken. Mijn laatste agenda dateert uit 2006, volgekladderd door mijn schoolvriendinnen, maar er is nergens een lesrooster in te vinden. Ja, zo’n lerares die ’s ochtend ontbijt met klassieke muziek en een espresso. Dat wil ik.

Tijdens het gesprek kijk ik mijn begeleider snugger aan terwijl ik hem dit vertel. Regelmatig ben ik tegen de spreekwoordelijke lamp gelopen omdat chaos mijn manier van structuur is. “Je hebt goed vat op wat je wilt en wat je daarvoor nodig hebt” spreekt hij me toe. 

Opeens moet ik denken aan vorige week, toen ik met knikkende knieën de mediatheek binnenliep. Al ruim een jaar was ik een boek kwijt. Steeds als ik in de mediatheek moest zijn, was ik bang dat er een groot alarm af zou gaan op het moment dat ik binnenkwam. Dat er een luide slow-woop te horen zou zijn. Er zou een spotlight op me gericht worden en de medewerker zou me direct aanhouden om het boek terug te kunnen krijgen. 

Afgelopen woensdag was ik vastberaden het op te gaan lossen. Ik ging het boek betalen aan de balie met een slap smoesje dat ik het kwijt ben geraakt tijdens een niet bestaande verhuizing. “Daarvoor moet je niet bij mij zijn” een magere, strenge vrouw kijkt me strak aan over haar zwarte bril heen. Ik moest maandag terugkomen, met €15,-.

‘S avonds laat gris ik de laatste spullen bij elkaar voor mijn les van de dag erop. Ik rommel tussen wat papieren als plots hét boek op de grond valt. Volgens mijn berekening is de boete inmiddels opgelopen tot €40,-.

“Ik denk dat het wel gaat lukken” probeer ik mijn stagebegeleider gerust te stellen. “Ik zal niet alles meer vergeten en wat gestructureerder werken.” We drinken onze koffie op en nemen afscheid. Als ik naar buiten loop mis ik iets.. mijn tas! Ik storm terug het lokaal in; “sorry! M’n tas! Ehm, ik blijft natuurlijk wél gewoon Tessa hè!” Hij lacht naar me, in zijn ogen lees ik ‘gelukkig maar’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s