Een bange leraar met een heel klein beetje lef

Als ik een goed voorbeeld zou moeten geven van iemand met veel lef, had ik mezelf waarschijnlijk overgeslagen. Ik ben niet bepaald een stoer type met gewaagde acties. Ik doe geen maffe stunts op een scooter, ik durf niet over een slootje te springen en al zeker niet om in m’n eentje te gaan backpacken. En om van honderden meters van een brug springen met een elastiek aan m’n enkels? Dat dacht ik dus mooi niet.

Ook als leerkracht ben ik soms als de dood voor alle dingen die mis kunnen gaan. Ik ben bang voor alles wat de kinderen zou kunnen overkomen. Iedere ochtend ben ik blij als ik zie dat ze allemaal weer op hun plaats zitten. En elke dag hoop ik maar dat ze elkaar heel laten, dat ze niet van de trap vallen en dat de klassenschildpad de schooldag overleeft. Ik ben bang dat ik zelfstandigheid van kinderen ooit zal verwarren met eenzaamheid.

Ik ben vaak bang om het verkeerd te doen. Dat ik iets te snel uitleg waardoor de leerlingen er helemaal nooit meer iets van zullen begrijpen. Ik ben bang voor werkdruk, niet alleen van bovenaf maar ook van mezelf. Een slechte dag kan een flinke impact hebben op mijn onzekerheid. Ik ben bang dat mijn planningen in de soep lopen en ik daardoor de doelen niet behaal. Ik ben bang dat er een man in pak, met een snor van de onderwijsinspectie, mijn klas binnenkomt op het verkeerde moment, en me hoogstpersoonlijk het lokaal uitstuurt.

Maar binnen het onderwijs, in samenwerking met de kinderen zijn er genoeg aspecten die me sterk maken. Sterk genoeg om alle angsten te overwinnen, en het besef te creëren dat het ’t allemaal waard is.

Mijn bereik als leerkracht stopt misschien pas over 100 jaar, terwijl het levenswerk van een bloemist maar tot enkele dagen reikt. Kinderen die boven zichzelf uitstijgen. De kansen die ik krijg om kinderen echt te leren kennen. Hierdoor krijg ik een bepaald inzicht in de toekomst die vele anderen niet kunnen zien. Ik groei zelf wanneer ik zie dat een leerling die geen torenhoge scores haalt, wel een uitzonderlijk talent heeft voor sport of tekenen. Ik zie kinderen langzaamaan steeds verantwoordelijker worden voor hun eigen leerproces. Ik word gelukkig als een kind tegen me zegt. ‘Juf, ik ga vandaag zélf naar huis. Op de fiets. Alleen.’ 

Het geeft me kracht om kinderen te zien met ambitie om te leren, dat herinnert mij eraan ook altijd te mogen blijven leren. Wat ik daarvoor nodig heb zijn collega’s die me helpen de planningen strak te houden en structuur te behouden in het lokaal en in mijn hoofd. Maar wat ik nog veel harder nodig heb is een klas vol nieuwsgierige kinderen die af en toe buiten de lijntjes durven te kleuren.

Al met al ben ik maar een bange leraar, met een heel klein beetje lef.

Voor stichting ‘Leraren met Lef


 

 

 

One thought on “Een bange leraar met een heel klein beetje lef

  1. Super mooi Tessa. Omdat je een beetje bang bent ben je een hele fijne mooie juf. Want die kindje zitten niet te wachten op een super zekere juf met lef. Maar op een lieve nieuwsgierige juf die met ze het pad gaat bewandelen en die blij is met elk stapje die ze maken.
    Groetje ook een juf zonder lef maar wel een met prachtige studenten

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s