Gescheurde kaarten

Een hectische dag. Vrijdag. Zoals vrijdagen wel vaker worden doorgebracht. Er moet nog wel gewerkt worden. Maar de wetenschap dat na een week hard werken de concentratie zijn kracht verliest, doet veel leerkrachten besluiten de teugels wat te laten vieren. We werken, grappen wat, kletsen tussendoor en gaan weer terug aan het werk. Het weekend hijgt in de nek bij deze groep 8.

Opeens staat Emil aan mijn bureau. Hij kijkt wat beteuterd. Hij oogt niet boos, niet verdrietig, maar aan zijn gezicht lees ik af dat er iets niet goed is gegaan in de hoek van de klas. “Juf, heeft u een plakbandje? Mijn boekenlegger is gescheurd.” Hij heeft een kaartje met twee koala’s in zijn hand waar een scheur in zit. Ik bekijk mijn bureau, trek mijn la open en zoek naar plakband terwijl ik één oog op de klas houd. In mijn eigen chaos is er nergens plakband te vinden. Ik vrees dat de amicale sfeer om zal slaan als ik de klas uit ga om plakband te halen. “Sorry Emil” zeg ik tegen hem “ik heb het niet. Laat het even zo, dan zal ik het straks repareren.” Hij knikt.

Net voor de pauze staat Emil weer bij me. Nu heeft hij twee losse stukjes boekenlegger vast, in elke hand één. “Mounir heeft hem kapot gemaakt” zegt hij met een rustige stem. Als ik Mounir hierop aanspreek zegt hij dat het maar een kaartje is. De klas valt stil en mijn stem klinkt fel door het lokaal. “Dat klopt, maar je hoeft niet aan iemand z’n spullen te zitten. En je hoeft het al helemaal niet kapot te maken!” Ik beloof Emil een nieuw kaartje.

Wanneer ik ’s avonds op de bank plof zie ik op het journaal dat er wederom een veel te jonge jongen zichzelf van het leven heeft beroofd. In een briefje aan zijn ouders schreef hij dat het pesten hem te veel werd. Het zweet breekt me uit bij de gedachten dat één van mijn leerlingen opeens niet meer op school zou verschijnen, terwijl ik als leerkracht de taak had veiligheid in de klas te waarborgen. Ik versteen en mijn hart gaat tekeer. Ik denk aan Emil. Ik ben vergeten hem een nieuwe boekenlegger te geven. Ik was er niet voor hem toen ik de kans had zijn oude te plakken. 

De media staat er vol mee. Veel mensen zijn het erover eens dat pesten grotendeels de schuld van de school is. Dat de directie harder op moet treden. Dat leerkrachten het zouden moeten voorkomen. We moeten het samen doen. Leerkrachten, directie, schoolleiding, ouders en vooral de kinderen. Hopelijk kunnen we problemen plakken wanneer ze nog te plakken zijn. En hopelijk zie ik Emil morgen gewoon aan zijn tafel zitten, om hem alsnog een nieuwe boekenlegger te geven en hem te zeggen dat ik er hem altijd wil helpen.

Je wordt zelf niet groter door een ander kleiner te maken. Gek genoeg groei je wel door een ander te beschermen- Peter Heerschop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s