Kleuterverhaal; Ted en de Lakei

Vandaag nam ik deel aan een schrijfwedstrijd van ‘Write & Unite’. De opdracht? Schrijf een kleuterverhaal over racisme! Geen podiumplek maar wel het advies m’n stukken te blijven delen. Dromen zijn er immers om na te blijven jagen. 

Mijn inzending lees hier;


Ted & de Lakei

Kijk eens, daar zit ze, hoog op de troon

Dat kleine meisje met een veel te grote kroon

Ze is geen echte prinses, niet beroemd of bekend

Het meisje heet Ted en is ontzettend verwend

 

Ze heeft prachtige kleren, en bergen met goud

Zelfs een lieve puppy, waar ze eigenlijk niet van houdt

Lopen kan ze niet, door de sieraden om haar hals

Omdat ze altijd alles krijgt, is ze nu een beetje vals

 

Ze woont in een villa, daar werkt een lakei

Hij heeft een mooi tintje en is alle dagen blij

Hij had de zware taak voor Ted iets nieuws te kopen

Iets wat ze in haar mooiste dromen niet durft te hopen

 

Eerst kocht hij voor haar een schitterend driedelig pak

En toen een splinternieuwe auto, strak in de zwarte lak

Een televisie zo groot als een echte bioscoop

Zodat ze kon kijken naar haar favoriete soap

 

Ze kreeg een krijtbord om lekker op te schrijven

Een autoband waarmee ze op de zee kon drijven

Er kwamen vrachtwagens langs, vol met zoute drop

Tot de lakei zuchtte; “nu zijn mijn ideeën op”

 

Maar Ted schreeuwt “nee!” en ze wordt boos

“Ik ben helemaal niet blij met deze stomme cadeaus!”

“Maar lieve prinses…” stamelt de lakei verward

Maar Ted roept “deze cadeaus zijn allemaal zwart!”

 

“Het maakt niks uit: oranje, pimpelpaars of blauw.

Zijn zwarte cadeautjes dan niet mooi genoeg voor jou?

Van mij krijg je geen ijsbeer of een witte fiets

Als zwart niet goed genoeg is, dan krijg je lekker niets”

 

Ze maken wat ruzie, daar zitten ze dan

“We moeten iets bedenken, een meesterlijk plan”

Ze dachten goed na en bedachten al gauw

Een cadeau met twee kleuren, is dat niks voor jou?

 

“Misschien een panda die je kunstjes kan leren 

Of een koningspinguïn die bij me kan logeren

Een grote dobbelsteen om ganzenbord te spelen

Een damspel of schaakbord, dat kan me niet schelen”

 

“Een mooie, witte met zwart gestreepte kat

Of vlak voor de deur, je eigen zebrapad

Een gedicht met zwarte inkt op een wit papier!”

Ze moesten hard lachen, wat hadden ze plezier

 

Ted staat op, en tilt de kroon van haar hoofd

Vanaf nu gaat alles eerlijk, dat heeft ze beloofd

De lakei zegt lief lachend “ik heet eigenlijk Kris”

En kleine Ted besluit dat ze geen prinses meer is

 


Nu zijn ze echte vrienden, dat is toch wel fijn

Want zonder het één, kan het ander er niet zijn 

Het gaat niet om goud, cadeaus of veel geld

Als je lief bent voor iedereen, is dat alles wat telt!




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s