Beste Meester Mark

Meester Mark is inmiddels een begrip onder de huidige generatie leerkrachten. Journalist en schrijver, maar geflopt op de PABO. Elke juf of meester heeft weleens (ongevraagd) een boek van hem zoals ‘Meester Mark Draait/Vraagt/Graaft Door’ onder z’n snufferd gekregen. Hij schrijft over zijn bevindingen als onderwijzer, over hoe zwaar het is om leraar te zijn en over hoe maf de lerarenopleidingen in elkaar zitten. Dit is natuurlijk heel nobel, echter heeft hij zelf de opleiding niet afgerond. Daar schrijft hij boeken over, komt z’n achtergrond als journalist mooi van pas. Ik zeg niet dat het hem alleen om het geld te doen is… O, jawel. Dat zeg ik wel.

Twee jaar geleden zag ik hem, voorin onze collegezaal, met opgestroopte mouwen, een spreekbeurt te houden over zichzelf. Dit betekende voor mij het einde van mijn geloof dat alle schrijvers oprecht zijn, en geen geldwolven. Tevens was het voor mij juist het begin van het schrijven. Ironisch genoeg.

Nu het nieuwe schooljaar aanbreekt, de opgespaarde energie in ons weer snel zal verdwijnen, waardering voor leerkrachten belangrijker is dan ooit terwijl Sander Dekker hamertje tik speelt op z’n kantoor, besluit ik dit toch met jullie te delen. Ik schreef hem deze brief;

10-02-’15


Beste meester Mark,

Toen ik hoorde dat u vandaag een lezing zou komen geven op de Fontys PABO waar ik op zit, was ik vereerd om bij het selecte groepje studenten te horen dat hierbij aanwezig mocht zijn. Ik hoopte op een mooi verhaal van iemand die precies wist hoe het is om net te komen kijken in het onderwijs, iemand die ons als studenten zou begrijpen, een bron van inspiratie. Eerlijk gezegd, Mark, heb ik uw boek niet gelezen. Na vanmiddag ben ik dat ook niet meer van plan.

In plaats van ons een hart onder de riem te steken luisterde ik vol verbazing naar geneuzel over vliegende objecten van kosteloos materiaal, kleivissen, ellenlange reflecties (die ik nog nooit heb gemaakt) en kinderen die in de lamellen hangen (wat mij ook nog nooit is overkomen). Het spijt me, maar uw doel van vanmiddag heb ik totaal gemist. U gaat voorbij aan het feit dat kinderen ontzettend leuk zijn en het gevoel dat je krijgt als een kind tegen je zegt; “juf, als je klaar bent met de juffenschool, kom je hier dan werken? Anders mis ik je.” Misschien is het een idee om Rotterdam af te schaffen in plaats van de PABO.

Ik weet zeker dat als ik over 2,5 jaar mijn papiertje op mag halen en eindelijk mijn tutor mag kussen, ik ontzettend trots zal zijn op alles wat ik heb bereikt en geleerd. Inclusief hoedjes vouwen, kleien, snottebellen afvegen, ruzies sussen én de lamellen laten repareren. 

Want beste Mark, ik studeer inderdaad voor superheldin.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s