Ramadag

Ruim twee weken geleden lag er, toen ik aankwam op de AZC school, pontificaal een krantenartikel in de teamkamer; ‘de ramadan is begonnen’. Ik stelde nog wat vragen aan mijn collega’s, liep het lokaal in en startte de klas op, in de veronderstelling dat ik er niet veel van zou merken. Het tegendeel bleek waar. Van de ene op de andere dag aten en dronken een groot deel van de leerlingen niks meer.

De pauzes werden hierdoor wat ongemakkelijk. Terwijl het ene kind zijn chocopasta boterhammen opschrokt als Obelix met vetzucht, zitten de anderen stoïcijns voor zich uit te staren. Toen ik in de pauze terugkwam met een grote mok koffie (want het was wel gewoon maandag en het leven gaat door) voelde ik voor het eerst mijn eigen onbegrip. Waarom doen ze dit? Wat doet het met ze? Wat zijn de gevolgen? En vooral, waarom is het zo belangrijk?

De klas verandert gedurende deze periode. Ik moet vaak langer wachten, dingen die ze eerst heel leuk vonden, vinden ze nu niet meer zo interessant en sommige kinderen worden zelfs wat zeurderig terwijl ik dat op deze school bijna nooit meemaak. Dit alles zonder dat ik echt veranderingen ontdekte in de resultaten. Ik begon me af te vragen wat het vasten voor cognitieve gevolgen met zich meebrengt. Ik kon het maar niet beva(s)tten. Wanneer je aan het vasten bent, heb je toch dezelfde capaciteiten, dezelfde intelligentie en dezelfde hersenen? Mij wordt al mijn leven lang verteld dat ik ’s ochtends goed moet eten omdat ik anders niet na zou kunnen denken. Is dat wel zo? Waar moet je als leerkracht rekening mee houden? Wat kun je nog verwachten van een kind dat overdag geen brandstof in zijn motortje krijgt? Zijn ze nog in staat informatie op te nemen of zouden ze het in theorie zelfs kunnen gebruiken onwetende leerkrachten om de tuin te leiden? Na een paar keer te horen hebben gekregen; “juf, ik wil niet sporten/zwemmen/puzzelen/buiten spelen/tanden poetsen besloten een van mijn studiegenoten en ik de proef op de spreekwoordelijke som te nemen.

We probeerden een dag mee te doen aan de ramadan. Geen religieuze bedoelingen, maar een experiment met mezelf als proefkonijn. We spraken af het op 21 juni te doen, er niet bij stilstaand dat dit de langste dag van het jaar was. In het kader ‘alles of niks’ was het ook een lange schooldag waarop de kinderen een eigen concert gaven in de Tivoli in Utrecht, inclusief busreis en het uitdelen van lunchpakketjes. Een Turkse studiegenoot sprak me als ramadan-expert aanmoedigend toe dat ik ’s nachts nog wat lichts moest eten en in de laatste minuut (5.22 uur) nog flink wat water moest drinken. Ik zette de wekker drie keer om 5.00 uur. Jullie mogen zelf raden of ik eruit ben gegaan om te eten. De enige tip die ik geef is dat ik lekker uitgerust wakker werd en ik ontzettend veel van slapen houd. 

De eerste paar uur van mijn alles-arme dieet gingen me redelijk goed af. Het knorren van mijn maag kwam niet boven het geluid van de motor van m’n auto uit, en toen me koffie werd aangeboden hoefde ik echt maar héél even te huilen. In de bus deelde ik vrolijk eten uit aan de kids. Zij hadden overigens een rustdag in het vasten omdat deze dag te lang en te druk was. In de middag kreeg ik hoofdpijn en werd ik wat vermoeid. Dit kan er ook aan liggen dat ik om 5 uur ’s nacht drie keer wakker werd om op de wekker te rammen. Ik had het idee nog redelijk mezelf te zijn, hoewel mijn collega’s wel aangaven ‘iets’ aan me te zien. In de avond werd het zwaarder. Terwijl we hadden afgesproken het vasten alleen te proberen liet ik het vasten niet meer los. Ik was vastberaden het af te maken. Toen ik om 18.00 uur thuis kwam bedacht ik me dat ik nog maar 4 uur te gaan had. Tandjes op elkaar dus, want kauwen hoeft toch niet.

Het cognitieve verschil met normaal merkte ik pas op dat moment. Toen mijn vader rond een uur of 9 aan me vroeg “en wat zijn je plannen morgen?” Het kostte me minstens 10 seconden om te beseffen wat de vraag was, welke dag het vandaag eigenlijk was, in welk universum ik me bevond en waarom ik dit in vredesnaam aan het doen was. Pas om klokslag 22.04 was ik weer aanspreekbaar.

Mijn conclusie; het is zwaar maar wilskracht is alles. De informatie die ik die dag kreeg heb ik de volgende dag pas goed kunnen verwerken. Je cognitie blijft hetzelfde ondanks dat je gepest wordt door een gebrek aan energie.

Mocht je het ooit een keer willen proberen, het gaat je vast lukken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s