Keep on swimming, keep on swimming!

Zomaar een doorsnee zaterdagochtend, 9.00 uur, in 1998. Ik sta aan de rand van het lokale zwembad, in m’n roze powerpuffgirls-bikini, met m’n armpjes over elkaar naar het water te turen. De badjuffrouw met lekker praktisch kapsel en blauwe mascara staat aan de kant te bulderen tegen de watertrappelende kinderen. Ik mompel tegen mezelf “gewoon in het water springen, en dan pipovoeten maken”. Maar ik blijf staan, alsof ik de laatste finalist van het WK Annemaria koekoek ben. In mijn ooghoek zie ik een dikke badmeester teleurgesteld mijn kant op kijken. Althans, ik dénk dat hij teleurgesteld kijkt. Mijn brilletje ligt in de kleedkamer dus eigenlijk zie ik vrijwel niks. Ik besluit mijn noodrem te gebruiken, de kraan open de gooien en te gaan brullen. Het zwembad stroomt over, zwemmen is stom. Een uurtje later sta ik buiten met rode oogjes, en niet van het chloor. 

Na een tijdje (in mijn kinderbeleving leek het een eeuwigheid) besluiten mijn ouders mij en zichzelf deze doffe ellende niet meer aan te doen. Ik kan mezelf redden, maar heb al op die jonge leeftijd besloten een andere hobby te gaan zoeken. Ik stop met zwemles. 

In de jaren daarna heb ik mijn gebrek aan zwemtalent redelijk goed verborgen weten te houden. Ik vermeed het zoveel mogelijk, bovendien kan ik met mijn lengte van 1.80 bijna overal wel staan. De meeste van mijn vriendinnen hadden er geen idee van dat ik zwom als een Golden Retriever met epilepsie. Tot mijn eerste week als juf op het AZC. De kinderen hebben zwemles, elke week, op dinsdagmiddag. Juffen geven les, dat is wat juffen doen. Voor het eerst moest ik toegeven dat ik echt incapabel was een fatsoenlijke schoolslag uit te voeren, laat staan kinderen te leren hoe ze moeten overleven in het water.

Ik kreeg de mooie kans de lessen alsnog mee te volgen maar ik lachte het aanbod weg. Stel je voor dat iedereen ziet dat ik niet kan wat een 9-jarig kind wel kan. Het was allang niet meer de angst voor water die me tegenhield. Het is doodeng om iets te doen wat je niet goed kan in het bijzijn van anderen, zeker in een groep kinderen waar je nog steeds de baas over bent. Ironisch genoeg vraag ik wel van dezelfde kinderen om Nederlands te praten terwijl zij dat ook nog niet goed kunnen…

Een paar weken later bedacht ik me en besloot de sprong in het diepe te wagen. Letterlijk en figuurlijk. Na een aantal slopende dinsdagen, kilometers oefenen, steeds door dat angstaanjagende rode gat des doods, talloze mislukte duikpogingen en 2 verloren lenzen ben ik nu de trotse eigenaresse van mijn eigen zwemdiploma (B)! 

Een overwinning op jezelf mag je nooit onderschatten.

#LIFEGOALS.

One thought on “Keep on swimming, keep on swimming!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s