Je moet kiezen, je hebt geen keus

Of ik nog veel recht van spreken heb nadat ik inmiddels alle vier m’n kiezen heb laten verwijderen weet ik niet maar één ding is voor mij wel duidelijk; kiezen is een lijdensweg.

De godganse dag worden er lukraak dilemma’s op je hoofd afgevuurd en je wordt als volwassene blijkbaar geacht precies te weten welke keuze je moet maken. Dit trek ik dus voor geen meter. Tot overmaat van ramp vinden mijn vrienden het leuk om mij op een verjaardag te bestoken met onhaalbare opties als “wil je liever één keer duizend jaar leven, of tien keer honderd jaar?” Serieus gast? Ik deed er al ruim anderhalf uur over om te beslissen wat ik vandaag aan ging trekken.

Terwijl een redelijk aantal van mijn vrienden al een huis of appartement heeft gekocht is het voor mij al een hele opgave om m’n eigen voedsel te kopen. Zodra ik de schuifdeuren van de supermarkt door ben weet ik weer waarom deze plek op mijn ‘stom-lijstje’ staat. Als ik al heb kunnen kiezen wat ik wil eten, bestaan er ook nog eens duizend verschillende soorten, maten, merken, kleuren, formaten, prijzen, materialen, verpakkingen en versierseltjes. Gewoon een pak pasta kopen is onmogelijk als je alle voors en tegens afweegt. Jullie kunnen dat misschien, maar ik word dan de Jumbo uit gezet omdat hysterisch janken tegen een supermarktschap anno 2016 nog steeds geen maatschappelijk geaccepteerde reactie is.

Als ik ergens binnen kom en de vraag “wat wil je drinken?” wordt nonchalant mijn kant op geworpen begint er een soort storm in mijn hoofd. *koffie, te laat? Thee, dan moet ik een smaak kiezen. Fris? Cool, maar welke? Bier? Kan, niet heel fancy. Wijn? Rood, wit, rosé?* Vlak voordat ik hoofdpijn krijg roept er meestal iemand, bier? Ja, is goed, oké, doe maar. Om nog maar te zwijgen over mijn habitus in restaurants, kledingwinkels en terrassen. Na een logeerpartijtje vroeg een van mijn vriendinnen voor het ontbijt “wil je je dooier heel of kapot?” “Weet ik het, maakt dat iets uit dan?” “Nee, maar je moet kiezen.” Rest my case.

De wereld zou voor mij zoveel makkelijker zijn als fictieve knopen zouden worden doorgehakt zonder er eerst een debat over te moeten voeren met mezelf. Mocht je me hier ooit mee willen helpen; geef me maar gewoon bier, sloop m’n ei, duw me naar rechts, wees mijn personal styliste en doe de boodschappen. Op het eind van de dag maakt het eigenlijk allemaal niks meer uit.

Is trouwens ook de reden dat ik niet vaak in een biljartcentrum te vinden ben. Véél te veel keus.

One thought on “Je moet kiezen, je hebt geen keus

  1. Hahahahahahahaha… wellicht is dit een hele ongepaste keuze, maar ik heb echt zitten schaterlachen terwijl ik je blog las, Tessa. Zo herkenbaar!! Maak gewoon die keuze in plaats van mij te vragen en grappig genoeg zal ik dan wel direct zeggen of ik je keuze wel of niet wil… maar als je mij vraagt te kiezen… dan kies jij ervoor om geconfronteerd te worden met heel veel twijfel! 😉 Top gedaan, Tessa!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s