Rellen in de zambak

De zandbak zelfst.naamw. (m.) Uitspraak: [ˈzɑndbɑk] Verbuigingen: zandbak|ken (meerv.) een bak met zand waarin kinderen kunnen spelen met schepjes en vormpjes. Of, voor de Brabanders onder ons; de zambak! 

Het klinkt eigenlijk heel lief en vredig. Lekker spelen met zand, koekjes maken met vormpjes, taarten bakken voor de juf en er ook nog geld voor durven vragen, kruiwagens vol laden omdat dit beetje zand toch écht naar de andere kant moet. De zandbak is de reden dat elke (kleuter)juf een bezem in de klas heeft staan en voor kinderen een fontein van leerdoelen; het voelen en ervaren van zand (materialenkennis), ontdekken wat je daarmee kan en wat niet, experimenteren met modder, grove en fijne motoriek, het (leren) creëeren van spel en nog veel meer. Alhoewel, op een reguliere school. Op het AZC voert één doel de boventoon; de kinderen spelen in de zandbak zonder de andere kinderen in gevaar te brengen.

Vol verwondering sta ik aan de kant de kijken. Kinderen van verschillende culturen, nationaliteiten en leeftijden spelen in een bak met zand. En niet geheel zonder slag of stoot. Één van de kinderen is haar schepje kwijt en begint woedend om zich heen te slaan. Een andere krijgt zand in zijn ogen en gaat zijn klasgenoot met een schep te lijf. Weer een ander meisje werd zojuist slachtoffer van de gevreesde ‘zandkastelenstamper’ en duwt hem uit zandbak alsof ze een Japanse sumoworstelaar is. 

De verklaring voor dit gedrag is simpel; als je jezelf vocaal niet duidelijk kunt maken, dan maar fysiek. Dan snappen ze tenminste wat je bedoelt. Het is alsof de frustratie van de hele situatie waarin ze zitten eruit komt op het moment dat er een schepje uit hun handen wordt getrokken. Dat is voor geen enkel kind leuk, maar zeker niet als je hier in onzekerheid zit met mama en papa nog 4200 kilometer verderop woont. Alle interventies die ik leerde op reguliere scholen zijn nu domweg niet meer toereikend. Alles wat ik op dit moment te bieden heb is het zijn van de culturele hulpbron, sociaal voorbeeld en uithuilpunt.

Bij elk conflict haal ik één van de kinderen uit de zandbak voor wat persoonlijke aandacht. Of ze nou boos zijn of niet. Ik weet dat schepjes afpakken niet lief is, ik weet dat zand in je ogen pijn doet, zandkastelen verdienen het te blijven staan. Een knuffel en een knipoog. Alles komt goed.

Zand erover.

  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s