Omdat je nooit iets voor een ander moet doen

Een paar keer in je leven leer je iets dat je niet meer vergeet. Iets waar je op terug kan pakken als je voor een moeilijke keuze staat. Iets dat je uit je eigen ervaring hebt gehaald. Zo leerde ik ooit dat je iets dat veel van je vergt, nooit voor iemand anders moet doen. Iets dat moeite kost moet je doen voor jezelf en voor niemand anders. Je motivatie zal anders dalen en de kans van slagen wordt klein. 

Daarom koos ik ervoor het komende half jaar te gaan ondersteunen op het onderwijs aan de kleine asielzoekers onder ons. Niet omdat ik voor ogen heb dat ik gehuld in een rode cape de wereld wel eens even zal verbeteren. Niet omdat ik denk voor altijd iets te kunnen betekenen voor deze kinderen. Maar omdat ik wil groeien. Ik moet over een half jaar een betere leerkracht zijn dan ik nu ben. Ik wil leren wat het is om als blonde, westerse ‘diva’ ook maar een greintje vertrouwen te winnen van een kind waarbij een paar weken geleden nog granaten om z’n oren vlogen. Ik wil niet alleen kijken naar de achtergrond van m’n iPhone maar naar de culturele achtergrond van deze leerlingen. Ik koos niet voor hen, maar voor mezelf. Misschien egoïstisch, maar eigenlijk ook niet.

Vandaag was het zover. Lichtelijk gespannen én te laat meldde ik me op het AZC. Nadat ik me even moest identificeren bij het betreden van het terrein kon het avontuur beginnen. Met een beladen gevoel stapte ik de school binnen, alsof ik me er schuldig over voelde dat ik als kind deze bagger niet heb hoeven meemaken. Dit gevoel verdween echter meteen toen het eerste jongetje dat ik zag naar me lachte alsof hij in auditeerde voor een Oral-b commercial. Dit is vrij onwaarschijnlijk gezien de meeste kinderen nooit hebben geleerd hun tanden te poetsen. En daarom, drie keer in de week, tandenpoetsles! Een aantal van deze kinderen is nog nooit naar school geweest en zien deze plek als een soort gelukseiland op het terrein. Een 4 jarig meisje staarde me minutenlang aan met haar donkere ogen, ik dacht dat ik in een onafgesproken staarwedstrijd zat tot ze naar mijn haar wees. Ze had bijna nog nooit blond haar gezien.  

Wat ook je mening is over de hele kwestie. Of je nou behoort tot de schreeuwende, stenenwerpende minderheid die tegen is. Of je nou wel of niet je Facebookfilter er maar weer af hebt gehaald omdat de wind toch lijkt te zijn gaan liggen. Ik hoop, uit de grond van mijn hart, dat iedereen het met me eens is dat élk kind dat voet zet op Nederlandse bodem het recht heeft om kwalitatief goed onderwijs te genieten. En met genieten bedoel ik ook echt… genieten.

  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s