10 jaar later…

Een jaar geleden werd ik gebeld door twee stemmen die ik met geen mogelijkheid kon plaatsen. Het bleken mijn twee beste vriendinnen van de basisschool te zijn die ik daarna – inmiddels bijna 11 jaar geleden – helaas uit het oog verloren ben. Ze vroegen me of ik mee wilde helpen bij de organisatie van een reünie van onze oude groep 8. Omdat organisatie natuurlijk mijn tweede naam is en feest mijn eerste zei ik volmondig “ja”. We deden er bijna een jaar over om iedereen te vinden en te vragen. Toen we de balans opmaakten en iedereen die inmiddels moeder, (hoog)zwanger, dakloos, onvindbaar of opgesloten is uitsloten van deelname bleef nog ongeveer de helft over. 

Gisterenavond was het zover. In een mooi zaaltje met overvloed aan alcohol zou de Hollywood-waardige hereniging plaatsvinden. Het was één van de vreemdste avonden ooit maar ik kan iedereen aanraden dit eens in de tien jaar te doen. Ik viel letterlijk van de ene verbazing in de andere. Het grote verschil in hoe wij allemaal terecht zijn gekomen is op z’n minst bizar te noemen.

Terwijl de één haar studie rechten aan de universiteit cum laude heeft afgemaakt heeft de ander diep in de shit gezeten. De jongen die vroeger de klas op stelten zette door stoelen en andere willekeurige voorwerpen in het rond te gooien, zat nu rustig sigaretjes weg te tikken. Het meisje dat vroeger alle vriendjes inpikte stak ook vanavond haar versierpogingen niet onder stoelen of banken. Het eerste officiële stelletje is inmiddels verloofd. Twee klasgenoten hebben hun mooie Brabantse accent helaas ergens in Amsterdam laten liggen. De rustigste jongen van de klas stond op het eind van de avond luidkeels Django Wagner mee te blèèren, en dat onze ‘oude’ maar nog steeds jonge juffrouw er ook was maakte het feest helemaal compleet.

Één van de afwezigen kreeg helaas geen verlof voor deze feestelijke avond. Als hij had geweten van deze reünie voordat hij een gewelddadige roofoverval pleegde was hij vast gekomen. Helaas had hij tijdens het jatten van een Jeep even over het hoofd gezien dat de eigenaar er nog in zat. 

Ondanks dat het tien jaar geleden is waren we binnen no time weer die hechte, onbezonnen, roekeloze groep die we toen al waren. We zijn echt wel wijzer geworden, maar wijsheid moet je gewoon heel beperkt inzetten.

“En jij, Tess? Hoe is het met jou?” “Tja, ik zit eigenlijk nog steeds op de basisschool…”

  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s