Het mysterie van de verdwenen koffieautomaat 

De afgelopen weken zijn mijn mede-studenten en ik in de ban van de verdwenen koffiemachine. Enige tijd geleden kwam ik nietsvermoedend onze kleurrijke aula binnen toen ik tot mijn grote verdriet op de plek waar wij altijd onze koffie konden tappen werd aangekeken door een groot gapend gat en wat stof. Mijn hart werd verscheurd, mijn vermogen tot incasseren kon deze grote teleurstelling niet aan. Ik bleef verbijsterd staan met twee prangende vragen; hoe lang en WAAROM?!

Wekenlang hebben we getracht te functioneren zoals van ons verwacht mag worden maar dan zonder onze dagelijkse cafeïne. Zonder succes. Er werd massaal gefaald bij de taal- en rekentoetsen, fkt’s en OGP’s. Protestfacebookpagina’s werden aangemaakt zonder ook maar één woord correct te spellen. Studenten kwamen met hooivorken naar school. De lerarenkamer werd belaagd door wanhopige koffiedrinkers en onder de docenten werd een strak schema opgesteld waarin stond wie wanneer de lerarenkamer met zijn leven zou bewaken. ‘Wij weten ook niet waar jullie automaat is gebleven’ aldus een woordvoerder van Fontys hogescholen. ‘We doen er alles aan dit uit te zoeken’. 

Maar… Afgelopen week werden mijn gebeden eindelijk verhoord. Ik liep de aula binnen en wat schetste mijn verbazing? Een prachtige, gloednieuwe, glanzende, grote koffieautomaat met alles erop en eraan, helemaal voor ons! Klassieke muziek speelde in mijn hoofd en ik zag overal vuurwerk en hartjes. Ik kon mijn geluk niet op al snel kwam iedereen kijken naar de nieuwe aanwinst die met meer blijheid ontvangen werd dan menig geldprijs bij miljoenenjacht. Er werden selfies gemaakt en high fives uitgedeeld. Ons lange wachten werd beloond. En wat bleek? De heerlijke warme schuimige cappuccino die mijn nieuwe vriend mij ‘schonk’ is kwalitatief veel beter dan de oude. Om het feest helemaal compleet te maken ook nog 20 cent goedkoper.

Het onderzoek naar de verdwenen oude machine is nog niet afgerond. Waarom deze plotseling zo respectloos werd afgescheept zonder afscheid te kunnen nemen is ons onbekend. Was hij te oud? Lag het aan de filter? (Ho wacht, op m’n woorden passen nu) Hoe dan ook, we zijn gered. En dan nu: koffie!

  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s