Kleine superhelden en grote voordringerds 

Twee dagen in de week loop ik momenteel stage in een hele lieve kleuterklas. Dit zijn de twee meest intensieve dagen van mijn week. De dag begint vroeg, er is constant drukte om me heen, er zijn kinderen de héle dag op je schouder tikken, ze vragen je het hemd van ’t lijf, ze nemen de hele zandbak mee het lokaal in en als ik ’s avonds in bed lig hoor ik nog steeds ‘juffrouw Tessa! Juffrouw Tessa!’ Toch zou ik deze dagen voor geen miljoen willen missen. Waarom? Omdat wij als ‘volwassen’ mensen nog een hele hoop kunnen leren van deze kleine helden.

Hoe meer ik met kinderen werk, hoe meer ik besef hoe weinig volwassenen van het leven begrijpen. Toen ik laatst na een dag werken naar huis reed was ik nog geen 10 minuten onderweg voor de eerste volwassene me al gefrustreerd had. In de file staan is al niet m’n hobby en ook ik zit te vloeken en tieren als er een patserbak besluit zich voor mijn auto te gooien. Ik stak één van mijn vingers stoïcijns de lucht in, en het was niet mijn duim. Eenmaal gekalmeerd bedacht ik me dat alleen volwassen mensen deze frustratie in me los kunnen maken. Kinderen niet.

Over het algemeen zijn de kleine kanjers veel beter in incasseren dan ik. Als ze naar de wc gaan nemen ze de plasketting mee. Als die er niet hangt wacht je even. Zo makkelijk is het. De meeste kleuters plassen nog liever in hun broek dan dat ze zonder ketting naar de wc gaan. Het is gewoon de regel, waarom moeilijk doen? 

Ze zijn blijer met kleine dingen. De een straalt van geluk als ze even bij me op schoot mag zitten en de ander maakt een huppeltje als we buiten gaan spelen. Volwassenen zijn vergeten hoe vet sommige dingen zijn. Ze gooien bijvoorbeeld bubbeltjes-plastic weg. Hoe kun je?! Daarmee kun je jezelf urenlang bezighouden. Bubbeltjes-plastic is een geweldig concept. Voor kinderen zijn vlekken op hun broek een teken dat ze het naar hun zin hebben gehad. Volwassenen bedenken dan zoiets als een wasmachine. Wij noemen het pauze, zij noemen het speelkwartier.

Laten we nu eens met z’n allen afspreken niet meer zo moeilijk te doen? De dag dat je bent gestopt ‘samen spelen samen delen’ te zeggen is de dag dat je bent verzuurd voor het leven. Stop met zeuren. Stop met voordringen en stop met liegen tegen jezelf (bijvoorbeeld over je leeftijd of je maat). En als je het nu nog steeds niet begrijpt, ga eens langs bij de dichtsbijzijnde kleuterschool. Die supersterren weten het wel. 

  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s