Een ode aan de veldsla-vreter

Stiekem ben ik altijd een beetje jaloers op van die kleine elegante meisjes die heel fancy een bak sla kunnen opeten terwijl ik handig een groot Mac Chicken menu naar binnen schuif om vervolgens weer in de rij te gaan staan voor een Mac Flurry. Hoe graag ik ook tot de categorie ‘fancy veldsla-vreters’ zou willen behoren, ik krijg het niet voor elkaar. Ik blijf een soort healthy lifestyle barbaar.

Alsof dat op zich al niet confronterend genoeg is besloot een vriend van me afgelopen week een koolhydraatarm dieet te starten. Ik zal het nog een keer zeggen: koolhydraatarm! Dat zijn dus 0 koolhydraten. Hij mag sla, en sla, en sla, en paprika, een ei, en sla. Hij mag straks dan wel een goddelijk lichaam krijgen maar met het chagrijnige gezicht wat hij er nu bij op zet trekt hij vast geen bekijks. Ik heb nog nooit iemand in relatief zo weinig tijd ‘ik wil een kaassoufflé!’ horen zeggen. Echt. Het is schrijnend.

Je zou denken dat deze marteling voor hem al erg genoeg is maar met mij als BFF is het gewoon niet te doen. Ik deins er dan ook niet voor terug met hem de kaassoufflé discussie aan te gaan. Want zeg nou zelf, als je dan nog één snack zou mogen kiezen. Dan toch zeker niet de kaassoufflé?! Zodoende besloot ik een mondeling betoog te houden over de winnaar der snacks; de frikandel! Een andere klasgenoot ving dit op en bracht in de pauze een frikandel voor me mee. *yeah*

Wellicht schets ik nu het beeld dat ik 250 kilo weeg en je een lunchpakketje mee moet nemen als je om me heen wilt lopen maar dat valt gelukkig mee. Niet omdat ik echt aan sport doe. Nee, ik ben 1.80m en werk met kleuters. Eigenlijk ben ik dus de hele dag door aan het squaten. 

Mijn maatje, laat ik hem even Holle Bolle Gijs noemen – wel zo relaxed dat er in papier waarschijnlijk geen koolhydraten zitten – is een van de beste leerkrachten in wording die ik ken. Helaas zullen zijn kinderen de komende weken even dekking moeten zoeken onder hun tafels. Ze begrijpen vast wel dat ze even extra lief moeten zijn omdat hun meester even de (koolhy)draad kwijt is.

Ondanks het gebrek aan mentale steun van mij moet ik bekennen veel  respect te hebben voor zijn discipline en ben ik de eerste die de blokjes op zijn sixpack telt als het zo ver is. Niet voor niets schrijf ik deze ode aan hem. Hij de looks, ik de lach. Al is lachen lastig met m’n mond volgepropt met donuts.

  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s